SONSUZLUĞA YOLCULUK

Tarih: Pzr Eyl 07, 2008 3:40 pm

SONSUZLUĞA YOLCULUK
Gittiğin günü hatırlıyorum da son elveda deyişini
Ellerimizin tutuklu olduğu zamanda garip bir veda
Sonra göz yaşları tebessüm ederdi yüzümde
Hiç unutamam gittiğin o günü
O gün bugün hiç aydınlık doğmadı sabaha
Hayallerinle süslediğim geceler uzayıp giderdi
Elim isyan edercesine yazardı bu satırları
Ve gittiğinden sonra hayatımda bitmez ayrılıklar
Ama en önemlisi biliyorum beni sevdiğini
Bu zamansız ayrılık bitiremez sana olan sevgimi
Bir gün çıkıp gelir diye umut ettim avuttum kendimi
Keşke diyorum şimdi o çocuksu duyguları bir kenara bırakıp
Peşinden gitme diyebilseydim yada bende gelebilseydim ardından
İmkansızdı biliyorum
Gecemin karanlığında sanki seninleymiş gibi
Aynı yıldızdadır hala gözlerim
Kalp şimdi hüzün dolu sevdiğim
Hala düşlerimdedir o güneşi bile kıskandıran gözlerin
Ve hala aklımda son istasyondan son trenle gidişin
Hatırlar mısın? O eski ve hiçbir zaman geri getiremeyeceğim günlerimizi
Bazen seninle düş kurardık yada o düşlerin pençesinde seninle ağlamak
Şimdi ne o düşler nede düşlere hapis olmak var
Benim düşlerimde sadece sen varsın
Ve o gözyaşlarımın ataklara kalkmasına neden olan ayrılıklar
Sanma ki sana veda ederken ağlamadım diye üzülmediğimi
Aslında ben hep hüzün doluydum
Fakat hani derler ya erkekler ağlamaz
Ama yalanmış sevdiğim göz yaşlarım firar eder gözlerden
Yazarken bir gece yarısı bu satırları
Ellerimden ellerini çektiğinde yıldırımlar düşmüştü yüreğime
ve hareket ettiğinde o kahrolası tren istasyondan
koşmak istedim ama yetişemeyeceğimi biliyordum
dizlerim sanki koşmak istememecesine yere konardı
ellerim uzanırdı sonsuzluğa ama sen yoktun artık
ve hayatımın hayat denilebileceği o eski anılarda yoktu artık
yaşamama hevesi dolardı içime ve sensizliği
gömerdi içime bu kahrolası karanlık…